Poprzez zaspy, śniegi i kałuże dobrnęliśmy we wtorek pod wieczór do Plamy - małego niepozornego budynku schowanego pośród "domów z betonu". Dawniej był to osiedlowy sklep, a od pewnego już czasu prężnie działające centrum zajmujące się animacją kultury. Byliśmy tam o dobre 30 minut przed planowym rozpoczęciem koncertu polsko-ukraińskiego trio, a przed wejściem już tłoczyły się tłumy. Po dopchaniu się do środka okazało się, że biletów nie ma już od dawna - "Rozeszły się w ciągu godziny", poinformowała nas z przepraszającym uśmiechem pani z kasy. Przezorniejsi rezerwowali bilety przez internet lub też kupili je dużo wcześniej, a przed wejściem stali ci, którzy o tym nie pomyśleli i musieli czekać aż (i czy w ogóle) organizatorzy pozwolą jeszcze komuś wejść do środka. Po kilkunastu minutach wyczekiwania w ścisku, minutach pełnych napięcia i niepokoju (dzięki szybkiej reakcji jednego z nas) udało nam się w końcu zdobyć ostatnie dwa bilety na koncert. Tyle szczęścia nie miało jednak około 30-40 innych osób, dla których nie starczyło już miejsca. Pozostała im (choć nie wiemy czy wszystkim czekającym) sala zaraz obok koncertowej oraz słuchanie występu "przez ścianę" i przy blasku świec.

Wkrótce po tym jak ulokowaliśmy się na poduszkach pod sceną, zaczął się wyczekiwany koncert.

Na małej scenie porozstawiane były: kontrabas, gitara basowa, skrzypce, pianino i mały syntezator. Najwięcej zainteresowania, szczególnie wśród osób, które nie miały wcześniej okazji oglądać występów tego zespołu, budził jednak stół, zastawiony najróżniejszymi zabawkami i elektroniką. Obok syntezatorów i samplerów leżała ośmiornica, grzechotka, mała dziecięca gitara, pozytywka z Kubusiem Puchatkiem i wiele innych ciekawych rzeczy, których normalnie nie widuje się na koncertach.

Dagadana, czyli Daga, Dana i Miko - a właściwie Dagmara Gregorowicz, Dana Vynnytska i Mikołaj Pospieszalski w sposób oryginalny łączą jazz z folkiem, okraszając wszystko nie tylko brzmieniami elektronicznymi, ale także sporą dawką improwizacji oraz humoru. Przejmujące i niepowtarzalne dźwięki jazzu "bez zadęcia" oraz to, że muzycy potrafią w niesamowity sposób nawiązać kontakt z odbiorcami, pozytywnie ich wyróżniają. Nie dziwi więc fakt, że spora część publiczności to ludzie, którzy (tak jak i my) byli już na poprzednim (poprzednich) koncertach grupy, ani to, że gdy tylko trójka muzyków pojawiła się na scenie, rozległy się gromkie brawa. Przepełnione sale to zresztą nie tylko problem koncertu w Gdańsku, ta sama sytuacja miała miejsce dzień wcześniej w Poznaniu. Potwierdza to tylko naszą teorię na temat niezwykłej atmosfery jaka panuje na koncertach Dagadany. Nietypowe zapowiedzi utworów, anegdoty z trasy i nie tylko (jak choćby historia zapamiętana przez nas z pierwszego koncertu w Trójmieście o pytaniu "śpiewasz czy..."), dowcipy, dobra zabawa pomiędzy muzykami na scenie, którą przenoszą na publikę, sprawiają, że choćby na te dwie i pół godziny świat staje się piękniejszy, a z klubu wychodzi się radosnym i odrobinę "lżejszym".

Początek koncertu co prawda nie był tak energetyczny, jak poprzednie i już nawet podejrzewaliśmy, że może grupa wymęczona jest trwającą od początku lutego trasą koncertową, ale z czasem atmosfera robiła się coraz bardziej gorąca. Szybko też zatopiliśmy się w melodyjnym i głębokim głosie Dany (którą zresztą kojarzymy z wcześniejszego okresu z zespołem Schokolad ), niezwykłych basowych dźwiękach wyczarowanych przez Miko oraz hipnotyzujących brzmieniach tworzonych przez Dagę. Relaksująca (ale nie usypiająca!) i radosna atmosfera udzieliła się nie tylko nam. Nawiązanie niesamowitego kontaktu z publicznością zaowocowało wspólnym wykonaniem jednego z utworów, gdzie każde z nas miało swój wkład - korzystając z przyniesionych na koncert zabawek czy gwizdków albo chociażby klaszcząc w dłonie. Grupa zachęca do aktywnego udziału w koncercie i wyciąga ludzi z publiczności na scenę. W zeszłym roku w Uchu kilka osób zostało obdarowanych gwizdkami i stojąc jako "chórek" obok Dany pomagali zespołowi. Tym razem dwóch panów Daga zaprosiła do "łowienia ryb" (co dokumentuje poniższe zdjęcie). Nie widzieliśmy nikogo, kto wyszedłby niezadowolony z tej imprezy.

Występ w Plamie odbył się w ramach trasy koncertowej promującej nową płytę zespołu - "Maleńka", która ukazała się na początku lutego bieżącego roku. Można ją było zakupić po koncercie w klubie i zdecydowanie warto było to zrobić. Oboje od razu ją "pochłonęliśmy" i z trudem wyłączaliśmy, gdy już trzeba było iść spać. Słychać znaczną zmianę w brzmieniu (na plus) - w porównaniu do utworów wcześniej publikowanych na singlu "Wygadana". Jest to po części zapewne efekt dopracowania materiału, a po części - współpracy z wieloma utalentowanymi muzykami - między innymi Gabrielą Kulką, Remigiuszem Zawadzkim czy Tomaszem Dudą. Jedyne czego nam brakuje na płycie to utworu granego na koncertach: Czom ty ne pryiszow, w którym zakochaliśmy się "od pierwszego usłyszenia".

Po koncercie nie omieszkaliśmy jeszcze chwilę zostać i porozmawiać z członkami zespołu. Dziękujemy za wspaniały koncert, za naładowanie pozytywną energią, za autografy na płycie oraz pokrzepiający trunek, który dodał nam sił, by poprzez śniegi przedzierać się do domu (tym razem na piechotę). Wszystkim, którzy jeszcze nie znają twórczości zespołu polecamy odwiedzenie strony grupy http://dagadana.pl, skąd można pobrać za darmo niektóre piosenki. Z kolei tych, którym nie udało się dostać na salę, informujemy, że wkrótce będzie ponownie okazja do posłuchania zespołu na żywo - tym razem w sopockiej Papryce. Do tego czasu, na zachętę, zostawiamy Was z wywiadem z zeszłego roku, przeprowadzonym po pierwszym koncercie Dagadany w Trójmieście:

Ewa Lichnerowicz & Orest Hrycyna