Niedawno w Gdańsku miał miejsce występ chyba najbardziej rozpoznawalnego polskiego rapera O.S.T.R.a, któremu towarzyszyła LDZ Orchestra. To wydarzenie mogę określić tylko w jeden sposób - Ogień! Ale nie o Ostrym chcę pisać. Bo wśród łódzkiej sceny hip-hopowej dokładnie rok temu miał miejsce debiut, potem okrzyknięty Debiutem Roku 2008. Mowa tu o Zeusie, którego drugi album został wydany trochę ponad dwa tygodnie temu.

Naprawdę ciężko nie patrzeć przez pryzmat poprzedniej, pisząc o tej płycie. Oczywiście z powodu małego jak dotąd dorobku artysty. Jaka była pierwsza płyta? Na pewno czymś świeżym, czymś rzeczywiście fresh & funky. Właśnie ona dała odżyć polskiemu hip-hopowi, wyrwać się z ram ciągłego narzekania na to, jak źle dzieje się w Polsce, na brak perspektyw przyszłości. Tu sytuacja zmieniła się o 180 stopni, a płyta została wypełniona pełnymi humoru tekstami.

Jaki jest drugi krążek zatytułowany „Album Zeusa”? Zeus, czy jak kto woli Kamil Rutkowski, zupełnie nie odbiega od stylu, któremu dał się ponieść na debiutanckiej płycie. Teraz jest nawet lepiej. Teksty są tak samo krytyczne i cięte jak poprzednio, oczywiście nie pozbawione swojego charakterystycznego humoru pełnego ironii. Najważniejsze zaś, że nie są monotematyczne jak to często bywa w innych wydawnictwach. Przeskakiwanie pomiędzy tematami jest tu doprawdy świetne, a sama treść tekstów często rozbraja, jednak daje też trochę do myślenia. Raz to po prostu zabawa słowem, jednak po tym pojawia się temat, w którym autor otwiera się przed słuchaczem, opowiada historię, która wpłynęła na jego życie. Najlepsze w tym wszystkim jest to, że te historie nie są czymś niezwykłym, są tym, co spotkało w życiu każdego człowieka, dlatego tak łatwo da się je przyswoić, zrozumieć, przypomnieć sobie pewne rzeczy.

Najważniejsze jednak w twórczości Zeusa są podkłady, bity, sample – nazywajcie to jak chcecie, wszystko oznacza to samo – ścieżkę dźwiękową danego utworu. A mamy przed sobą prawdziwego mistrza w tej dziedzinie, bo jest on także producentem. Odbiegają jedynie charakterem od tego, co można było usłyszeć poprzednio. Stały się jakby weselsze, tak samo zresztą jak cała płyta. Nie zmieniła się jednak ich forma. Wszystkie poziomy podkładów doskonale się uzupełniają. Dźwięki high hatów, werbli, stóp połączone w całość, uderzane w hip-hopowym rytmie są doskonałą podstawą. Na to nałożona melodia tutaj jest różna, czasem składa się tylko i wyłącznie ze zmiksowanych dźwięków instrumentów, często jednak zdarza się dołączony do tego wokal – przeważnie funkowy, soulowy, czasem popowy, a to sprawia, że podkład staje się bardzo żywy, łatwo wpadający w ucho, a osoba, która ceni sobie dorobek muzyczny lat 60, 70, i 80 będzie zachwycona. Jeśli zaś chodzi o ścieżkę basu, to można powiedzieć tylko jedno – membrany głośników zaczynają szaleć. I bardzo dobrze, bo to najważniejsza część podkładu ustalająca najczęściej cały jego charakter i rytm. Łatwo zauważalne są również wpływy wykonawców rapu amerykańskiego, gdzie największy chyba ślad odcisnęło A Tribe Called Quest, Diplomats oraz De la Soul.

Już od pierwszych minut słuchania Albumu Zeusa wiadomo, że jest to godny następca debiutu roku 2008. 16 kawałków składających się na całą płytę bardzo dobrze się uzupełnia, jakościowo zaś wszystkie utwory są na równym poziomie. Drugi album łódzkiego wykonawcy jest tym, na co polski hip-hop czekał cały rok.

Mateusz Budrewicz